سال 1371 کوهنوردی فرهنگسرای بهمن مولود هم اندیشی مؤسسین و هم آغوشی میمون کوه و فرهنگ بود.

در اولین بهار عمرش از دربند تا توچال را با تابلوهای راهنما شعرآذین کرد تا رسالتش را به منظر همگان برساند. کانون پنجره طبیعت را در شهر گشود و هزاران مرد و زن، پیر و جوان و خانواده های تهرانی را به ضیافت کوهستان برد، بهاران و بهمن و پارسا و پرستو و رهوار و چند گروه دیگر در بستر کانون متولد شدند. کانون در راستای اشاعه فرهنگ کوهنوردی و طبیعت گردی همایشهای ملی کوهنوردی و روز ملی دماوند را برگزار کرد.

دفتر خاطراتمان پر است از کانون و مهربانیهایش، شبهای به یادماندنی برنامه های چند روزه، اشعار و آواز دوستان، سفره مشترک گروه، روزهای پر اوج، الوند تا دماوند، سهند و سبلان، آرارات و بینالود و بسیاری قله های ریز و درشت دیگر یادآور لحظه های ناب با هم بودن در کانون است.

الوند 1374

اشترانکوه 1376

دماوند 1377

سبلان 1378

کانون روزهای غمگین و تاریک هم داشت! حوادث کوه و مصدومیتهای همنوردان، برنامه ها و صعودهای ناموفق، تنش و تعارض در گروه، هجرت دسته جمعی همنوردان در فصل سرد کانون بود! کانون نوپا بود اما در تمام فصل سرد بر پدر تکیه کرد و پدر او را کشان کشان از منجلاب دوگانگیهای رفتار ناهنجار رایج اجتماعی بیرون کشید تا کانون همچنان سرزنده و استوار باشد.

او اینک جوان 18 ساله رعنایی است با آرزوها و رؤیاهای بیشمار! در جشن 18 سالگی، پدر دست نازپرورده اش را در دستان توانمند هیئت مدیره کارآمدی قرار داد تا راه را برای آرمان گرایی فرزندش هموار کند، 89/11/3 جشن بلوغ کانون بود و او گامی بلند برداشت.

کانون مانند همه ما در کودکی همه چیزش پدر بود، در دامان او شخصیتش شکل گرفت و بزرگ شد، در نوجوانی نواقصی را به زعم خود در پدر دید و در جوانی راه خود را در پیش گرفت.

کانون در گذر است، هیجان روانی دوران بلوغ فروکش خواهد کرد، در میانسالی آرامتر و معقولتر خواهد شد، بزرگی را خواهد آموخت و بزرگمنشانه تر رفتار خواهد کرد، بر ضعفهای پدر سرپوش خواهد گذاشت، عصای دستش خواهد شد و تجربیات پدر را چون جواهری پاسداری خواهد نمود. نواقص را برطرف خواهد کرد، از گذشته درس خواهد گرفت، آینده ای روشن را نشانه خواهد رفت و شخصیتش اصلاح خواهد شد! روزی ما همچون مظلومیها و سعیدیها بار سفر خواهیم بست و نهال کانون در پیوند با کوه همچنان باقی خواهد ماند و خواهد تاخت و ریشه در خاک خواهد دوانید، طبیعت را به خانه آیندگان خواهد آورد و شاگردان مکتب کوه را تربیت خواهد کرد. کانون همواره پذیرای زحمت کشان و پیشکسوتان گروه خواهد ماند و دست یاری آنان را به گرمی خواهد فشرد و بی تردید بزرگان و پیشکسوتان جایگاه رفیعی خواهند داشت و تجربیات آنها همچنان روشنگر و راهنمای جوانان خواهد بود.

کانون رشد خواهد کرد و کمی 18 ساله تر خواهد شد و پیام لحظه­ ها را بیشتر خواهد شنید.

پهنه حصار 1389