افجه ، دشت هویج ، قله پرسون 30/7/89

گزارشگر : سپیده فتحی

عکاس برنامه : سپیده فتحی

30/7/89 منطقه لواسانات ، روستای افجه ، دشت هویج ، قله پرسون

در آخرین روز اولین ماه پاییزی تصمیم بر آن شد که به منطقه لواسانات برویم . همگی با بازی رنگهای نقاش زیبای طبیعت آشناییم و این بار در تابلوی رنگارنگ روستای افجه و دشت هویج قدم گذاشتیم .

با کمی تأخیر معمول بچه ها ساعت 6:20 از جلوی فرهنگسرا حرکت کردیم ، در راه خانم جمالی ، همسرش و آقا فرشید را هم سوار کردیم و ساعت 7:45 به روستای افجه رسیدیم . در آنجا هم 4 نفر دیگراز دوستان به ما پیوستند . سرپرست برنامه امروز آقا قاسم بود که با احساس مسئولیت تمام گروه را اداره می کرد .

سرپرست خوشرو و گل و گلاب برنامه

در بین راه یک توقف کوتاه داشتیم و حاجی در مورد همایش صحبت کوتاهی کرد ؛ و راه رو ادامه دادیم به سمت دشت هویج . حدود ساعت 9:45 رسیدیم به دشت هویج . دشتی وسیع و در این فصل به رنگ زرد که اطراف آن را کوههای بلندی در برگرفته اند . شوق دویدن را در آدم زنده می کرد . این منطقه دقیقاً مصداق شعر سهراب سپهری بود :

« دشتهایی چه فراخ ،کوههای چه بلند

...

من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشیار است

نکند اندوهی سررسد از پس کوه

...

در دل من چیزی است

مثل یک بیشه نور ، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه»

در مورد وجه تسمیه این دشت باید عرض کنم که در گذشته گویی در آن هویج کشت می شده ولی در حال حاضر خبری از هویج نیست . نام دیگر این دشت «گرچال» است و با این نام در شاهنامه فردوسی از آن یاد شده است :

«به دشتی که گرچال باشد به نام بیامد ز پی مردم نیکنام

کمربسته کوههای سترگ به آبشخورش مرغ و میش است و گرگ»

و کوههای سترگ آن عبارتند از : ریزان ، آتشکوه ، پرسون و ساکا

این دشت در ارتفاع 2400 متری از سطح دریا قرار دارد .

منظره دشت هویج از مسیر پاکوب پرسون

خلاصه اتراقی کردیم برای خوردن صبحانه و ساعت 10:30 حرکت کردیم به سمت قله پرسون با ارتفاع 3100 متر. تعدادی از بچه های گروه هم در دشت ماندند برای خوابیدن و الاغ سواری.

مسیر قله پرسون راهی بود با شیب ملایم و خوب که خدارو شکر کسی رو دچار مشکل نکرد (حتی یک نوجوان 12-11 ساله افجه ای هم به قله رسید)

حدود نیم ساعت مانده به قله ، توقف کوتاهی داشتیم برای انداختن عکس با قله بلند دماوند و دیدن دشت لار.

نمای دشت لار و قله دماوند از روی خط الراس ریزان – پرسون

پس از رسیدن به قله هم یک استراحت کوتاهی و بعد هم حرکت به سمت پایین .

در بازگشت گروه انسجام موقع اومدن رو نداشت . (مثل اینکه سرپرست خسته شده بود!)

بالاخره ساعت 14:30 رسیدیم به دشت هویج و مشغول خوردن ناهار شدیم . قرار بود ساعت 3:30 حرکت کنیم به سمت ماشین ولی از چایی خانم جمالی نمی شد گذشت و همین موجب شد کمی دیرتر راه بیفتیم .