سخنی با دوستان
دوستان اخیرا بخش نظرات وبلاگ به محلی برای یک جنگ تمام عیار تبدیل شده است در غیاب دوستان روابط عمومی و مسافرت آقای آدوسی ضمن عذرخواهی از کلیه دوستان لازم میدانم چند نکته را یادآوری کنم .
دوستان زمانی بخش نظرات وبلاگ محلی بود که فقط چند نویسنده وبلاگ از نوشته های هم تشکر می کردند و گاهی دوستانی ابراز لطف . این خوب بود ولی کافی نبود بخش نظرات پتانسیل بیشتری داشت به عنوان محلی برای هم اندیشی ، ارائه پیشنهاد های سازنده و انتقاد از مشکلات و مسائلی که امکان طرح آنها جای دیگری نبود . به نظر می آمد بخش نظرات میتواند نقشی پویا در پیشرفت و بهبود کار گروه داشته باشد .
در ابتدای امر وقتی چند نقد یا نظر مغایر نوشته شد به شدت با عکس العمل
مواجه شد و از چند جمله ساده به عنوان تخریب یاد شد و در فکر راهی برای
حذف یا تعدیل نظرات مخالف . اما مدیر وبلاگ به درستی در مقابل این ایده ها
مقاومت کرد چرا که اعتقاد داشتیم
در بخش نظرات میتوانیم بدون سانسور انتقادات خود را مطرح کنیم بدون اینکه
به کسی بی احترامی کنیم اعتقاد داشتیم وقتی نظری را بصورت مکتوب باشد
بسیار متفکرانه تر و سنجیده تر از زمانیست که بصورت شفاهی بیان می شود
فکر می کردیم نظرات مکتوب بر خلاف نظرات شفاهی از بین نمی رود و میتواند
هم سیر خط فکری گروه را به ما نشان دهد و هم در صورت لزوم به راحتی قابل استناد و استفاده باشد .
اما در ادامه با متشنج شدن جو حاکم بر گروه ، بخش نظرات وبلاگ
هم متأثر
از آن به محل مناقشه و منازعه تبدیل شده است منازعه ای که معلوم نیست
پایان آن به کدام ناکجا آباد ختم خواهد شد . حرمت قلم به راحتی نادیده
گرفته می شود و با گذاشتن چند نقطه چین و علامت به راحتی کلمات خارج از ادب
بیان می شود قلم نه وسیله ای برای اصلاح وسازندگی بلکه نیش زهرآگین خنجری
برای زخمی کردن حریفان ، شمشیری برای زدن ضربه کاری و اسلحه ای برای شلیک
نهایی شده است به نظر می آید هر کس در این وادی بی رحم تر باشد برنده این
میدان خواهد بود .
دوستان فراموش نکنیم که آدرس این وبلاگ را خانواده ها و دوستانمان دارند و به آن سر می زنند فکر می کنید در مواجه با این گونه برخوردها در مورد ما چه فکر می کنند ؟فکر می کنید کسانی که ما را نمی شناسند چه قضاوتی در مورد ما می کنند ؟ دوستان تجربه نشان داده است مناقشات گروه در مدت کوتاهی با یک روبوسی _حداقل در ظاهر _ حل خواهد شد تا زمانی که دوباره آتشی از زیر خاکستر شعله ور شود اما این نوشته ها سالیان سال در حافظه مجازی خواهد ماند و چهره زشتش را به رخ ما خواهد کشید .
دوستان بیایید باور کنیم که با متانت و منطق و خویشتن داری بهتر می توانیم نظراتمان را به کرسی بنشانیم تا با تحقیر و تخریب و خشم .همچنان به باور های قبلی خود اعتقاد داریم و فکر می کنیم بخش نظرات میتواند محل مناسبی برای هم اندیشی و انتقاد های سازنده باشد به شرط اینکه به اصول و قواعد نقد آگاه باشیم و نقد را با جنگ یکی ندانیم در یکی از نظرات آقای آدوسی مطالب خوبی در باره اصول نقد بیان کردند که اولین آن شفاف و واضح بودن نقد بود یعنی ما به صورت صریح بیان کنیم که به چه چیزی نقد یا اعتراض داریم و اگر انتقادمان شامل یک عنوان کلی میشود به صورت صریح و واضح بیان کنیم چه فاکتور ها و عواملی باعث شده که به آن نتیجه کلی برسیم و چه پیشنهادی برای حل مشکل داریم . دوستان نگاهمان به آینده باشد در آوردن مسائل گذشته از زیر خروارها خاک چه کمکی به شرایط امروز ما می کند ؟
دوستان ضمن عذرخواهی مجدد به خاطر اظهار نظر خارج از حیطه کاری ام یک پیشنهاد دارم بیایید اولین موضوع هم اندیشی وبلاگ را به این اختصاص دهیم که : چگونه می توانیم بخش نظرات وبلاگ را مدیریت کنیم تا هم نظرات همه منعکس شود و هم وارد دایره تخریب نشویم ؟
خودم نظرم این است که هر ماه
پستی را با عنوان انتقادات ماه -- ( مثلا انتقادات و نظرات مردادماه 89 )
ایجاد کنیم نظرات نوشته شده در این بخش نمایش داده نشود بلکه توسط کمیته
روابط عمومی بصورت ماهیانه جمع آوری شده و در جلسات ماهیانه گروه مطرح شود
البته این یک فکر خام هست نمی دانم چقدر قابلیت اجرایی شدن دارد و چقدر می
تواند مؤثر واقع شود به هر حال دوستانی که اخیرا در بخش نظرات فعال بودند
ما را از پیشنهادات خودشان محروم نکنند .
گروه کوهنوردی فرهنگسرای بهمن در سال 1374 با همت عده ای از علاقه مندان به طبیعت تأسیس گردید.واز سال 1386 به عنوان زیر مجموعه کانونها و تشکلهای مردمی شهرداری تهران به صورت نهادی مردمی ، غیردولتی و غیر انتفاعی با هدف گسترش فرهنگ کوهنوردی و طبیعت گردی در بین آحاد مردم به فعالیت خود ادامه می دهد .حاج محمدعلی تاجبخش ازسال 86 به مدت دو سال دبیر کانون بودند. از تاریخ 89/11/3 آقایان اکبر محمدی، عبدالله هاشم زاده، قدیر جهاندیده و خانم نازنین یغمایی هیئت مدیره و آقای مجید حسین پور دبیر کانون می باشند.