ای قلم در حرفهایت اثری نیست

قلم؛ وسیله حفظ و تداوم تمدن های بشری و پیشرفت و تکامل علوم، و ابزار بیداری اندیشه ها و افکار، وشکل گیری و ترویج مذاهب، و منشأ هدایت و آگاهی بشر است و با پیدایش قلم، برهه های زندگی بشر به دوره ی «تاریخ» و «ماقبل تاریخ» تقسیم می شود. نوشته ها عمیق تر از گفتارها و بیان ها است. نویسندگان گاهی ساعت ها فکر می کنند تا یک سطر بنویسند. می توان گفت، که «اعتبار»، «دقت و ظرافت» و «عمیق بودن» از مهم ترین امتیازات قلم (نوشته) است. قلم؛ حافظ علوم و معارف، پاسدار افکار اندیشمندان، حلقه اتصال فکری علما، و پل ارتباط گذشته با حال و آینده است. امروزه فرهنگ حقيقي که از طريق تأثير قلم برکاغذ شکل می گرفت به فرهنگ مجازي يعني ضربات نوري و صفحات مجازي رايانه تبديل مي شود لكن با تمام اين دگرگونی ها هر روز بر رسالت مهم قلم يعنی زبان آزادگی انسان ها افزوده می شود.

جملاتی زیبا از شریعتی بزرگوار تقدیم به اهالی قلم:

قلم توتم من است

"... قلم توتم من است، قلم توتم ماست،
به قلم سوگند، به خون سیاهی که از حلقوم‌اش می‌چکد سوگند،
به زجه‌های دردی که از سینه‌اش بر می‌آید سوگند،
که توتم مقدس‌ام را نمی‌فروشم،
به دست زورش تسلیم نمی‌کنم،
به کیسه‌ی زرش نمی‌بخشم،
به سر انگشت تزویرش نمی‌سپارم.
دستم را قلم می‌کنم و قلمم را از دست نمی‌گذارم.
چشم‌هایم را کور می‌کنم، گوشهایم را کر می‌کنم،
پاهایم را می‌شکنم ،انگشتانم را بند بند می‌برم،
سینه‌ام را می‌شکافم، قلبم را می‌کشم،
حتی زبانم را می‌برم و لبم را می‌دوزم.
اما قلم‌ام را به بیگانه نمی‌دهم..."