بنام خدا

گروه کوهنوردی کانون فرهنگسرای بهمن (رهوار)

صعود به قله توچال 3960 متری

مبدا: فرهنگسرا

مقصد : درکه به قله توچال

تعدا د: 9 نفر

تاریخ : 89.3.14

دبیر و سرپرست :محمد علی تاجبخش

سرپرست : خانم اشرف گچلو

گزارش نویس برنامه : بهبود قربانی

در یک روز بهاری صبح جمعه ساعت 6  حرکت خود را از مسیر درکه به قله توچال آغاز کرده  و در ساعت 7 صبح آنروز در ده یا محله درکه رسیده حرکت خود را به سوی مسیر تعیین شده ادامه داده در مسیر رودخانه پر آب و درختان بلند و سرسبزی مشاهده می شد که در اول صبح سایه قشنگی در مسیر و طراوت و شادابی خاصی را به همنوردان داده بود. پس از مدتی از دره جوزک و آبشار جوزک در مسیر ذغال چال  و عبور از آن در ساعت 9 صبح به پناهگاه پلنگ چال رسیده و استراحت و صبحانه خورده ( توضیح اینکه در مسیر رودخانه درکه آلودگی رودخانه بیشتر جلب توجه می کرد و هر کسی مشاهده می کرد افسوس می خورد که چرا باید محیط زیست خود را چنین آلوده ببینیم) از پناهگاه قله ای که بیشتر جلب توجه می کرد شاه نشین بود که پر از برف بود.

پس از صرف صبحانه ساعت 10 صبح حرکت خود را با سرقدمهای سرپرست گروه ( خانم گچلو) به سوی ایستگاه 5 ادامه داده و در ساعت 11.30 به یال که مشرف به ایستگاه 5 رسیدیم مسیرحرکت خود را از همان یال ادامه داده و بسوی قله در حرکت بودیم که در مسیر گروهی از کوهنوردان آذری زبان که از شهرستان هشترود آمده بودند هم صحبت و هم قدم شدیم و در ادامه راه خود ساعت 14.25 دقیقه بعدازظهر قله زیبای توچال رسیده و قله را زیارت کرده و سجده شکر به جای آورده.توضیح اینکه سرپرست برنامه خانم گچلو برای اول بار قله توچال را زیارت می کرد .پس از استراحت نیم ساعته در بازگشت از مسیر قله به ایستگاه هفت در ساعت 16.50 به ایستگاه 5 رسیده پس از صرف غذا و چای 17.40 مسیر ایستگاه 5 به اسون و از مسیر اسون به دربند ساعت حدود 8 شب رسیدیم.در ضمن گروهی دیگر از همنوردان به سرپرستی آقای مجید حسین پور به قله 4100 متری خرس چال طالقان صعود کرده بودند که گزارش مفصلی از آن برنامه نوشته خواهد شد.

                                 با تشکر از همنوردان عزیز.

 

پی نوشت آتیه :

1. تله کابین تعطیل بود و مابسیار کسان را در بین مسیر دیدیم که به همین دلیل به صعود بالاتر از ایستگاه 5 اصلا فکر نمی کردند.

 

2. بین ایستگاه 5 تا 7 با مشکل بی آبی مواجه بودیم . با برفهای گل آلود چای دلچسبی درست کردیم و از زیر برفهای در حال آب شدن بطری هایمان را پر کردیم. نگران نباشید پس از 6روز هنوز زنده ایم!!!

 

3. چه کنم که شخصیت روراست فروردینی اجازه نمی دهد غیر واقعیت چیزی بگویم. واقعیت آن است که من و حاجی و آقا بهروز به علت گامهای کوتاه من تا ایستگاه 7 رفتیم و البته  اگر ضیق وقت نبود ادامه می دادیم (البته می دانید که تفاوت ارتفاع قله تا ایستگاه 7 فقط 60 متر است و ایستگاه 7تقریبا مساوی قله محسوب می شود) با بقیه دوستانی که شب قبل در پیازچال بیتوته کرده و از قله رسیده بودند دیدار داشتیم و همگی به اتفاق برگشتیم.

 

4. برنامه سنگین و بسیارارضاء کننده ای بود.همگی شارژ شدیم.

 

5. آتیه امتحانش را پس داد. هم به خودش و هم به دیگران و البته که مدیون حوصله و تحمل و تشویقهای پی در پی حاج آقا و آقا قربانی است .همینجا از هر دو این عزیزان استادان بزرگوار کمال تشکر را دارم.

                                                  خوش باشید