فیلسوفی که شهرت عمومی و دنیاگیر پیدا کرده اما ناشناس مانده است.

چه بهانه ای بهتر از روز بزرگداشت حکیم عمر خیام تا حداقل برای یک بار هم شده تعمقی در مجموعه رباعیاتش کنیم و شرحی از آن بخوانیم.

لب بر لب کوزه بردم از غایت آز

تا زو طلبم واسطه عمر دراز

لب بر لب من نهاد و می گفت براز:

می خور, که بدین جهان نمی آیی باز!