هشتم آوريل در کشورهای آسیای جنوب شرقی- زادروز بودا ( به معنای بیدار شده و به روشنی رسیده)- است که البته به سبب تفاوت تقویم در روزهایی چون ۲۷ می نیز  جشن گرفته می شود. سیدارتا گوتاما[ نخستین شخصیت برجسته ی تاریخ هند: مردی با اراده ای نیرومند، خویش کام و مغرور، اما با رفتار و گفتاری آرام، و با نیکخواهی بی پایان. او مدعی «روشن شدگی» بود نه وحی؛ هرگز وانمود نکرد که خداوند با واسطه ی او با بندگانش سخن می گوید.

گفتارهایش به شکل پرسشهای سقراطی، تمثیلهای اخلاقی، مناظره های مؤدبانه، یا سخنان کوتاه بود، و مراد این بود که تعلیمش مختصر، آسان و منظم باشد, کلیله ودمنه ترجمه جاتاکا یک رشته داستانهای بودایی با همین هدف است. گفتار خاصش «چهار حقیقت عالی» بود, زندگی رنج است، و رنج از آرزوی نفس پیدا می شود، و فرزانگی همانا در فرونشاندن هر گونه آرزوی نفس و راه هشتگانه راهی برای رهایی از رنج از طریق بیداری یا درک واقعیت راستین و رسیدن به رهایی یا نیروانا است.

1-       ای رهروان، این است حقیقت عالی رنج. زاییده شدن براستی رنج است؛ پیری رنج است؛ بیماری رنج است؛ مرگ رنج است، بودن با چیزهای ناخوشایند رنج است؛ دور بودن از چیزهای خوشایند رنج است، به آرزو نرسیدن رنج است؛ سخن کوتاه: پنج بخش دلبستگی, رنج است.

2-       ای رهروان، این است حقیقت عالی خاستگاه رنج، آرزوی نفس که به دوباره زاییده شدن می پیوندد، و به کامرانی و شهوت بسته است کامی که اینجا و آنجا؛ به جستجوست. آن آرزوی نفس این است، آرزوی کام؛ آرزوی هستی و آرزوی نیستی.

3-       ای رهروان، این است حقیقت عالی رهایی از رنج، رهایی از رنج همان رهایی از آرزوی نفس است، ترک آن است، روگرداندن از آن، آزادی از آن، و بریدن از آن، تا آنجا که هیچ نشانی از آن به جا نماند.

4-       ای رهروان، این است حقیقت عالی راهی که به رهایی از رنج می انجامد، آن راه در حقیقت راه هشتگانه ی عالیی است که همانا شناخت درست، اندیشه ی درست، گفتار درست، کردار درست، معیشت درست، کوشش درست، حال درست، و خلسه ی درست است.

مفهوم ذهنی او از دین مفهومی کاملاً اخلاقی بود؛ او در همه چیز به رفتار و سلوک توجه داشت، نه به مراسم آیینی یا پرستش، مابعدالطبیعه یا خداشناسی. او تنها راه آرامش را مهر ورزیدن به همه ی انسانها وزندگان می دانست, نه فقط به زندگی جداگانه ی خود.

تصویری از تندیس بودا در افغانستان

در مارس 2001 ملا محمد عمر و عده کثیری از ملاهای آن زمان فتوای صادر کردند که تمام بت های افغانستان باید شکسته شود. منظور آنها از بت تندیس های بودا در بامیان بود, بدین ترتیب به اصطلاح بت شکنان زمان, همه تندیسهای بودا در بامیان را منفجر کردند!!