کانون کوهنوردی فرهنگسرای بهمن

جمعه ۲۹/۸/۸۸ ساعت ۷ صبح ۲۶ نفر از اعضای گروه کوهنوردی فرهنگسرای بهمن به سرپرستی حاج محمدعلی تاجبخش در میدان دربند گرد هم آمدیم،  تا اولین جلسه دوره کارآموزی کوهپیمایی توسط استاد محمود نظریان برای عده ای از همنوردان تشکیل شود.  

مطالبی که استاد در کلاس فرمودند:

ایستگاه اول:

• به جای خسته نباشید بگیم خدا قوت تا با استفاده از کلمات مثبت، زیباتر سخن بگیم و کلاممون تاثیر بهتری داشته باشه.
• نظم و ترتیب و حرکت در یک ستون توسط گروههای کوهنوردی نشانه اتحاد و پیوستگی گروهه، ضمن اینکه بدین ترتیب به حقوق دیگرون احترام می ذاریم، تردد افراد دیگه راحت تر میشه، کسی در صفوف گروه وارد نمی شه و گیاهان و طبیعت هم کمتر آسیب می بینن.

ایستگاه دوم :

• در ابتدای اجرای هر برنامه حرکت را آهسته شروع می کنیم تا به اصطلاح بدنمون گرم بشه (دمای بدن و ضربان قلب افزایش پیدا کنه)
•   وظیفه هدایت و هماهنگی گروه بر عهده سرپرست گروه در اون برنامه است.
• از جمله وظایف سرپرست مرتب کردن اعضای گروه در صفه، این کار رو با توجه به توانایی اعضای گروه، آمادگی اعضا در اون روز و نوع برنامه انجام میده.
• نفر اول گروه یا سرقدم تیم کسی است که بلد راه است و  مسیر را نشان می دهد.
• نفر دوم یک فرد با تجربه که در حکم کاپیتان تیم است.
• افرادی که در روز برنامه از آمادگی خوبی برخوردار نیستند به تشخیص سرپرست، بعد از نفر دوم
• امدادگرها برای اینکه بتونن در کوتاهترین زمان ممکن به همه افراد گروه برسند، در وسط تیم
• پرانرژیترها و افراد آماده تر، در انتهای گروه.
• و بالاخره یک فرد باتجربه و صبور که توانایی جمع کردن گروه را داشته باشد، درایان گروه قرار می گیرد.
• سرپرست در کنار گروه حرکت میکند و بعد از اولین اطراق چینش افراد را انجام میدهد. (البته نه طوریکه باعث دلخوری و ناراحتی ناآماده های روز بشه و با توجه به تاثیر روانی روی افراد گروه این کار رو انجام میده.)
• فاصله هر فرد با نفر جلویی حدودا به اندازه یک دست یا دو قدم است، که البته با توجه به شیب و سرقدم متغیر است.
• هر فرد جای پای خودش رو دارد و لزومی ندارد که جا پای فرد جلویی بگذارد، مگر در دو مورد: اول در هنگام گذر از رودخانه و دوم در هنگام گذر از بهمن(جا پای نفر جلویی می ذاریم تا به عبارتی بهمن بریده نشه)
• جا پای هر فرد به چهار عامل بستگی دارد: ۱- قد ۲- وزن ۳- شیب ۴- آمادگی جسمانی، دو مورد ۱ و ۳ تقریبا در زمان محدود ثابتند اما موارد ۲ و ۴ متغیرند و ممکن است در هر برنامه نسبت به برنامه قبل تغییر کنند. 
• هر کسی در گروه نسبت به دو نفر مسئول است نفر جلویی و نفر عقبی ، و همینطور دو نفر نسبت به ما مسئول هستند .

• عامل اصلی که در کوه اهمیت دارد ایمنی، ایمنی و ایمنی است. وقتی کوه می آییم شرایط باید طوری باشد که در خانه کسی نگرانمان نباشد و به جای صحبت در باره خطرات کوه رفتن، از زیباییهای کوه صحبت کنیم.

ایستگاه سوم :

•  آموزش عملی حفظ تعادل که روی سنگها و صخره های منطقه انجام شد .

ایستگاه چهارم : 

•  صحبت و نظرات اعضای شرکت کننده در کلاس مطرح شد و سپس استاد درباره انواع طناب و  کارابین توضیح دادند .

•  انواع طناب ورزشی : استاتیک  ، دینامیک . که با اندازه های 3 ، 5 ، 7 و 11 میل موجود  است .مشخصات فنی آن مثل وزن فابل تحمل آن در حالت شوک در شناسنامه آن درج شده که موقع خرید  باید مطالعه شود .

• طناب انفرادی یک وسیله ضروری در کوله پشتی  کوه نورد است ممکن است در تمام دوره کوهنوردی از آن استفاده نشود ولی اگر زمانی به آن نیاز شد حتما جان یک نفر را نجات میدهد در نگهداری آن دقت کنیم به کسی امانت ندهیم . در صورت استفاده  غیر متعارف (مثل جابجایی اجسام سنگین ) از آن حتما یک طناب سالم دیگر جایگزین آن کنیم .

ایستگاه پنجم :

• نحوه درست ایستادن شرح داده شد: از پاها تا عرض شانه یک خط راست تشکیل می شود، وجود گودی نشان دهنده اشکال در نحوه ایستادن است، بین دو پا باید فاصله ای به اندازه حرکت یک پا  باشد. خم کردن سر به جلو باعث خم شدن کمر به عقب و بهم خوردن تعادل می شود .
• هنگام ایستادن یا راه رفتن از تمام کف پا استفاده می کنیم نه فقط پاشنه و یا نوک انگشتان.
• باتوم وسیله ای مفید در کوهنوردی است که به مقدار زیادی از  آسیبهای زانو جلوگیری می کند، استفاده ار دو باتوم  40درصد و یک باتوم 25 درصد فشار وزن را کاهش می دهد. اندازه باتوم  باید طوری باشد که با مچ دست ما زاویه 90 درجه تشکیل دهد. در هنگام قدم برداشتن پاها با باتوم  یک مثلث تشکیل می دهند. در سراشیبی باتوم را کمی بلند تر می گیریم و اگر از یک باتوم استفاده می کنیم آن را به سمت دره می گیریم. تمام این موارد به صورت عملی تمرین شد.

گزارش : نازنین یغمایی و حسین آدوسی