نویسنده:نازنین

سلام به دوستهای خوب و گل

برنامه جمعه 19/4/88 دشت هویج افجه- آتش کوه بود. طبق معمول ساعت 5 صبح باید حرکت میکردیم. تا بچه ها جمع شوند حدود ساعت 5:15 از جلوی فرهنگسرا به سمت لواسان راه افتادیم .این دومین برنامه طی امسال به سمت دشت هویج بود که سری قبل مقصد قله ریزان بود ولی این سری طبق برنامه باید آتش کوه می رفتیم .مسیر مشخص بود بعد از لواسان حرکت به سمت شرق تا روستای زیبای افجه . انتهای روستا کنار رودخانه ازماشین پیاده شدیم. اولین چیزی جلب توجه می کرد کم آبی رودخانه بود. از رودخانه ای که اول خرداد امسال برای رد شدن از آن حسابی به زحمت افتاده بودیم خبری نبود آب باریکی در آن جریان داشت که به راحتی از آن گذشتیم .

ابتدای مسیر حاجی گروه دور هم جمع کرد و درباره منطقه توضیح کوتاهی داد، اینکه منطقه چهار قله مهم پرسون(3100) و ریزان (3650) ساکا (3300) و آتش کوه (3850)دارد.

بعد از نشان دادن قله هایی که از دور مشخص بودند زمان رفت و برگشت به هر کدام از آنها در تابستان و زمستان برایمان گفت که صعود به قله های ساکا و آتش کوه در زمستان بسیار فنی است و باید با احتیاط کامل انجام شود. در ضمن کمی جلوتر مسیر جدا میشود سمت چپ به طرف آتش کوه و سمت راست به پرسون و ریزان میرود .

چون این سری گروه اعضای جدیدداشت که برای اولین بار همراه گروه می آمدند و صعود به آتش کوه ممکن بود آنهارا برای همیشه از کوهنوردی منصرف کند حاجی گروه را به دو قسمت کرد، اکثر آقایان به اضافه دو تا از خانمهای زبر و زرنگتر راهی آتش کوه شدند و ما هم همراه حاجی اعضای جدید و میهمانان به قله آسانتر پرسون حرکت کردیم.

ابتدای مسیر پر بود از باغهای گیلاس اون هم چه گیلاسی قرمز و رسیده . هر طرف که نگاه می کردی چندتایشان بهت چشمک می زدند بد جوری شیطنت وجودتو قلقک می دادند وقتی هم بچه ها را در حال پاتک زدن میدیدی دیگه تسلیم می شدی . این وسط انواع اقسام فتواها هم از طرف بچه ها برای تخفیف عذاب وجدان صادر می شد از قبیل اینکه یکی دوتا اشکال ندارد یا اینکه شاخه هایی توی کوچه هستند واسه رهگذرها هستند حاجی هم تذکر میداد سمی هستند نخورید بشورید بعدا بخورید. وقتی تو حسرت زده به گیلاسهایی که نمی تونستی بخوری نگاه میکردی حاجی گیلاس از دستت ور می داشت و می خورد می گفت سمیه نخورید .

بعد از اینکه از گیلاسها دل کندیم با یک ساعت پیاده روی به دشت هویج رسیدیم .

در ویکیپدیا می خوانیم « این دشت در ارتفاع ۲۴۰۰ متری از سطح دریا و در بالای روستای افجه در نزدیکی لواسان قرار گرفته و گفته می‌شود در گذشته در آن هویج کشت می‌شده‌است، هر چند که امروزه اثری از هویج در آن یافت نمی‌شود. هم اکنون نیز دهقانان افجه به کشت محصولات مختلف کشاورزی در آن مبادرت می‌ورزند و وجود باغ‌های گیلاس نیز در آن مشهود است.

در ضلع شمالی دشت، گردنه افجه قرار دارد که بقایای راهی مالرو در آن موجود است؛ این راه، دشت را که در لواسانات واقع است به دشت لار و دیگر ارتفاعات البرز مرکزی مرتبط می‌سازد.» در ضمن اسم دیگر این دشت گرچال است اگر جایی دیدید تعجب نکنید .

توی دشت بعد از یک صبحانه مختصر با یک گروه ده نفره به طرف قله پرسون حرکت کردیم. از شرق دشت و کنار رودخانه بالا رفتیم. بخشی از راه برایمان آشنا بود چون با مسیر قله ریزان یکی بود اما جلوتر راه جدا می شد و برا ی پرسون سمت راست رودخانه با ید بالا می رفتیم بعد از دو ساعت ونیم پیاده روی با گامها ی نسبتا آرام به قله پرسون رسیدیم قله زیبا ی پرسون که از بالای آن مسیر برگ جهان مشخص بود برخلاف اکثر قله ها که خیلی زود بر میگشتیم این سری یه اتراق نسبتا طولانی بالای قله داشتیم چند تا کوهنورد دیگه هم بالای قله بودند که ما را به ضیافت صدایشان دعوت کردند خلاصه بعد از تماشا و رفع خستگی به سمت دشت پایین آمدیم حدود 12:30 به دشت رسیدیم بعد از چند هفته یه کوهنوردی بدون هن هن کردن و نفس نفس زدن لطف خودشو داشت. بعد از ناهار خوردن منتظر ماندیم تا بچه های آتش کوه برگردند .ا لبته یه انتظار طولانی .حدود ساعت 3:30 بچه ها مثل لشگر شکست خورده دونه دونه هر کدام از یه تپه به سمت دشت می آمدند حاجی که این وضع دید حسابی نگران بچه ها خصوصا دخترها شده بود شروع کرد به بالا رفتن تا مطمئن شود که همه برمی گردند البته اعضای گروه با موفقیت به قله صعود کرده بودند

فقط موقع برگشتن یک مقدار متفرق شده بودند و گروه انسجام خودشو از دست داده بود و بعد از پایین آمدن همه بچه ها و استراحت کوتاه آنها دشت را به سمت ماشینها ترک کردیم. بعد از تحمل ترافیک سنگین سه راه تهرانپارس به خانه برگشتیم .